Boomverhaal #008 Ode aan de Majesteit

Samen met Oege Oevering fiets ik door Dordrecht op “jacht” naar beuken. Voor hem staat geen enkele boomsoort zo hoog aangeschreven als de beuk. Onze eerste stop ligt verscholen in de historische binnenstad. Achter een heg, op de Tolbrugkamp, staat een boom die heel veel Dordtenaren waarschijnlijk nog nooit hebben opgemerkt. Een indrukwekkende oude bruine beuk, de Fagus sylvatica 'Atropunicea' met prachtige, dieprode tot purperbruin gekleurde bladeren. Hoe oud hij precies is, weet Oege niet. Waarschijnlijk meer dan 150 jaar, maar misschien ook wel ouder. Generaties Dordtenaren kwamen en gingen, terwijl deze beuk uitgroeide tot een
levend monument in de stad. Dit is een van de mooiste bomen van Dordrecht. Ik noem de beuk een “majesteit", zegt Oege. Als ik vraag wat deze beuk tot majesteit maakt, legt hij uit dat de beuk tot de top van het Europese bomenbestand behoort. Niet omdat hij het snelst groeit of de oudste wordt, maar vanwege zijn verfijnde manier van leven. Lees meer

Boomverhaal #006 De tempelboom

Samen met Kees van Nes fiets ik door Elst richting de Grote Kerk. Aan de rand van het kerkterrein stappen we af. We gaan zitten op een laag muurtje langs de kerktuin. Voor ons staat een boom die direct de aandacht trekt. De
boom straalt iets uit dat moeilijk onder woorden te brengen is. Tussen het groene blad hangen de vruchten zichtbaar in de boom. "Dat is hem,
" zegt Kees. De Ginkgo biloba. Hoewel er in de omgeving nog meer Ginkgo's staan, is dit de boom waar hij me vandaag voor heeft meegenomen. Even
kijken we zwijgend, zoals wel vaker gebeurt bij bijzondere bomen. Het lijkt alsof je eerst even moet kijken voordat er iets verteld kan worden. Meer dan een boom Al snel wordt duidelijk dat dit voor Kees niet zomaar een boom is. Zijn belangstelling begon ooit vanuit de plantenwereld. Opgeleid in de tuinbouwplantenteelt keek hij vooral naar soorten, groeiwijzen en kenmerken. Maar in de loop der jaren verschoof zijn aandacht. Niet alleen de boom zelf fascineerde hem, ook de verhalen die mensen eraan verbinden. En juist rond de Ginkgo blijken verrassend veel verhalen te bestaan. Kees glimlacht wanneer hij over de naam begint. Zelfs daarin zit volgens hem al iets bijzonders verborgen. De Japanse notenboom komt oorspronkelijk uit China en draagt bovendien geen noten, maar vruchten. "Dat begint al lekker verwarrend, " zegt hij lachend. Lees meer

Boomverhaal #005 Onzichtbare verbindingen

Op de Kopse Hof in Nijmegen wacht Linda Kuppen me op. Als natuurgids bij IVN leert ze mensen aandachtiger naar de natuur te kijken. Vandaag wil ze me drie oude lindes laten zien. Bomen die iets zichtbaar maken wat meestal
verborgen blijft. Via de oude lindenlaan lopen Linda en ik richting een klein heuveltje op de Kopse Hof in Nijmegen. De lindenlaan alleen al is indrukwekkend. Oude stammen vol holtes, spleten en vergroeiingen vertellen
hun eigen verhaal. Een stukje verderop staan de drie indrukwekkende lindes die Linda me wilde laten zien. Al van een afstand trekken ze mijn aandacht. Niet door hun hoogte, niet door hun kronen, maar door de wortels die meteen in het oog springen.  Rond de drie bomen ligt een netwerk van wortels bloot. Door jaren van erosie is veel van de grond verdwenen. Wat normaal verborgen blijft onder de oppervlakte, ligt hier open en bloot. Ik probeer te ontdekken welke wortel bij welke boom hoort. Al snel blijkt dat onmogelijk, de wortels zijn zo met elkaar verweven geraakt dat nauwelijks nog te zien is
welke wortel bij welke boom hoort. Lees verder!

Boomverhaal #004 Niets groeit alleen!

Vanaf station Nijmegen fiets ik op deze frisse zomerochtend richting Erlecom. De hitte van de afgelopen dagen hangt nog in de lucht, maar deze ochtend voelt aangenaam.
Mijn kennismaking met Regeneratief Landgoed de Kleverbergh begint niet bij een boom, maar op de dijk langs de Waal. Vanaf hier zie ik het bord van de Kleverbergh. Het landgoed ligt lager, binnendijks, verscholen in het landschap. Veel zie ik nog niet, maar genoeg om nieuwsgierig te worden. Ik heb er zin in. Ik ben benieuwd wat deze dag me gaat brengen.
Beneden aangekomen valt meteen op dat dit geen plek is die af is. Naast een oude manege liggen stapels balken, planken en andere materialen opgestapeld. Materialen die opnieuw gebruikt gaan worden. Ook de manege zelf wacht op een nieuwe bestemming. Waar ooit paarden stonden, wordt nagedacht over werkruimtes, ontmoetingsplekken en een toekomst
voor de gemeenschap die hier ontstaat. Lees verder!

Boomverhaal #003 Op pad met de Bomenman, neem boomtijd

Voor dit boomverhaal fietste ik 55 kilometer naar Landgoed Molecaten in Hattem. Achteraf bleek  die tocht de perfecte opmaat naar een middag over vertragen, aandacht en boomtijd. Ik dacht dat ik met Gerke Tempelman naar bomen zou gaan kijken. Dat bleek waar te zijn. Maar het bleek niet het hele verhaal. Op Landgoed Molecaten, een bosrijk landgoed bij Hattem met een eeuwenoud sprengenstelsel,  historische watermolens en monumentale bomen, liep ik een middag mee met Gerke Tempelman. Boomverzorger, bomenliefhebber en specialist op het gebied van oude en veteranenbomen. Al meer dan dertig jaar werkt hij tussen de bomen en verdiept hij zich in de  ecologische en cultuurhistorische waarde van monumentale bomen, veteranenbomen en  historische landgoederen. Molecaten staat bekend om de bijzondere combinatie van natuur, water en geschiedenis. Ik verwachtte verhalen over boomsoorten, onderhoud en misschien een paar bijzondere exemplaren. In plaats daarvan kreeg ik een les in aandacht. Een les in vertragen. Een les in wat Gerke zelf boomtijd noemt. Lees verder! 

Boomverhaal #002 Niet alleen voor mannen

Vandaag trap ik 9 kilometer naar het Leuvenumse Bos voor een nieuw boomverhaal. Dit keer ontmoet ik Esther Kolkman. We praten over bomen, boomverzorging en waarom dit prachtige vak niet alleen voor mannen is.
Sommige mensen praten over hun werk. Esther Kolkman praat over bomen.
Nog voordat het gesprek goed en wel op gang was gekomen, zat ze alweer in wat ze zelf lachend haar bomenbubbel noemt. Een wereld waarin de ene gedachte vanzelf leidt naar de volgende.
Terwijl ze vertelt, merk je hoe enthousiast ze wordt. Niet alleen over het werk dat ze doet, maar vooral over alles wat erbij komt kijken. Bomen zijn voor haar geen onderwerp waarover ze iets weet. Bomen zijn iets waar ze zich mee verbonden voelt. Misschien was dat wel het eerste wat me opviel tijdens onze ontmoeting. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk. Je hoeft zelf geen boomverzorger te zijn om meegezogen te worden in haar verhaal.
Toen ik met Esther afsprak voor dit boomverhaal, dacht ik eerlijk gezegd dat het vooral zou gaan over een vrouw die haar weg had gevonden in een mannenwereld. Ik verwachtte verhalen over klimmen, zagen, opleidingen en misschien ook wel over de uitdagingen die daarbij horen. Dat verhaal kreeg ik ook Maar niet meteen. Lees verder

Boomverhaal #001 De boom met een gezicht

Die middag stapte ik op de fiets omdat ik zin had om naar buiten te gaan. Even weg van het scherm, een rondje door de omgeving en kijken waar de route me zou brengen. Het was zo'n dag waarop alles klopt: de lucht was helder, de geur van het bos hing tussen de bomen en het enige geluid was het zachte zoemen van de banden op het fietspad.
Via bekende wegen kwam ik uit bij Landgoed Oud Groevenbeek. Een plek waar ik al vaker ben geweest en die me iedere keer weer trekt. Niet omdat het er spectaculair is, maar omdat het landgoed iets rustigs uitstraalt. De statige lanen, de oude bomen en het gevoel dat de tijd hier net iets langzamer lijkt te gaan dan daarbuiten.
Bij de ingang van het bos viel mijn oog op een grote beuk. Op zichzelf niets bijzonders. Geen toeristische attractie, geen boom waar mensen selfies bij maken en ook geen boom die direct de aandacht opeist. Terwijl ik verder wilde fietsen, keek ik nog een keer om. En nog een keer. Lees verder